گل به‌خودی موسکرا، آرسنال را در آخرین لحظات نجات داد

به گزارش ملت بیدار: این‌که می‌گویند در لیگ برتر مسابقه آسان وجود ندارد، شاید کلیشه‌ای به نظر برسد؛ اما اگر قرار بود دیداری ساده برای آرسنال پیدا شود، همین بازی بود. وولورهمپتون پس از ۱۵ هفته بدترین شروع تاریخ فوتبال حرفه‌ای انگلیس را تجربه می‌کرد؛ تنها دو امتیاز، که حتی عمق کامل بحران را هم نشان نمی‌داد.

پیش از آغاز مسابقه، شانس برد وولوز ۲۸ به ۱ و شانس تساوی ۸ به ۱ اعلام شده بود. با این حال، حدود سه هزار هوادار میهمان تمام سهمیه بلیت را پر کرده بودند؛ آن هم در شرایطی که آخر هفته بود و قطاری برای بازگشت به ولورهمپتون وجود نداشت. مأموریتی که بیش از هر چیز شبیه غیرممکن به نظر می‌رسید.

با وجود همه این‌ها، وولوز تسلیم نشد. آن‌ها جنگیدند و برای دقایق طولانی، شگفتی فصل را در آستانه تحقق قرار دادند. آرسنال، صدرنشین لیگ برتر، به شکلی غیرمنتظره خارج از فرم بود. شاید خستگی نقش داشت، اما نوعی رضایت زودهنگام و بی‌خیالی هم احساس می‌شد؛ حتی روی سکوهای امارات که به‌ویژه در نیمه نخست فضایی سرد و کم‌جان داشت.

قفل بازی سرانجام در دقیقه ۷۰ و با سلاح همیشگی آرسنال شکسته شد: کرنر. در جریان بازیِ باز، میزبان تقریباً هیچ چیز به دست نیاورده بود. بوکایو ساکا از جناح راست توپ را پیچ داد و همین کافی بود تا شب سم جانستون فرو بریزد. دروازه‌بان وولوز مسیر توپ را اشتباه تشخیص داد، عقب رفت، توپ را به تیر دور کوبید و در ادامه، توپ پس از برخورد دوباره به خودش وارد دروازه شد.

دیوانگی ماجرا اینجا تمام نشد. تیم راب ادواردز عقب ننشست. آرسنال در دقایق پایانی برای حفظ برتری عقب کشید و عملاً وولوز را به حمله دعوت کرد؛ تصمیمی که بعدتر عصبانیت شدید میکل آرتتا را در پی داشت.

در دقیقه ۸۹ فشار وولوز به اوج رسید. مایلز لوئیس-اسکِلی، بازیکن جانشین آرسنال، ناچار شد روی تولو آروکوداره ــ او هم تعویضی ــ تکلی حیاتی بزند. لحظاتی بعد، ماتئوس مانه از جناح چپ سانتر کرد؛ آروکوداره از پیرو اینکاپیه جلوتر پرید و با ضربه سر توپ را از کنار دستان داوید رایا وارد دروازه کرد. گزارشگر ورزشگاه گل را به نام مانه اعلام کرد، اما اگر او دچار اشتباه شده بود، تنها نبود.

با این حال، آرسنال در اعماق وقت‌های تلف‌شده راه نجات را پیدا کرد؛ گلی برای فرار از فاجعه، هرچند به سختی. آرتتا گابریل ژسوس را به زمین فرستاده بود و او در دهانه دروازه روی سانتر دوباره ساکا درگیر شد. توپ اما به سر یرسون موسکرا برخورد کرد و به گل تبدیل شد؛ یک گل به‌خودی دیگر. ضربه‌ای ویران‌کننده برای موسکرا و وولوز. مدافع برای دقایقی که طولانی به نظر می‌رسید، به پشت روی زمین افتاد.

آرامش پس از طوفان، به‌وضوح در چهره آرسنال دیده می‌شد. آرتتا که هفته قبل با شکست ۲-۱ برابر استون‌ویلا فاصله تیمش در صدر جدول را به دو امتیاز کاهش‌یافته دیده بود، لغزش دیگری را برنمی‌تابید. او می‌خواست پیش از دیدار منچسترسیتی و کریستال پالاس در روز یکشنبه، فشار را حفظ کند. نگاه خوش‌بینانه می‌گوید «برد زشت» نشانه قهرمانان است؛ و این برد، بی‌تردید زشت بود.

آرتتا درباره دقایق پایانی گفت: «دو سه دقیقه‌ای کاملاً عقب نشستیم، منفعل شدیم و عادت‌های دفاعی وحشتناکی نشان دادیم. این اصلاً در سطحی که لازم است نیست. خوشحالیم که توانستیم در پایان گل بزنیم و برنده شویم، اما قطعاً باید در این زمینه بهتر شویم. با شیوه‌ای که گل خوردیم، کار را برای خودمان سخت‌تر کردیم؛ این غیرقابل قبول است.»

وولوز که هفته گذشته با شکست سنگین ۴-۱ خانگی برابر منچستریونایتد نمایش ضعیفی داشت، این بار از همان سوت آغاز چهره‌ای کاملاً متفاوت نشان داد. تعهد و سخت‌کوشی آن‌ها، به‌ویژه در نبردهای تن‌به‌تن، کاملاً مشهود بود. امانوئل آگبادو در قلب خط دفاع نماد این رویکرد بود و به‌خوبی مسیر ویکتور گیوکرش را می‌بست. توتی کنار او مطمئن کار کرد و ژوائو گومس در میانه میدان نمایش قابل توجهی داشت.

نیمه اول برای آرسنال فاجعه‌بار بود؛ کند، قابل پیش‌بینی و بی‌تنوع. تقریباً تمام حملات از سمت راست و با ساکا طراحی می‌شد، اما خروجی خاصی نداشت. تنها موقعیت جدی پیش از استراحت، باز هم از روی کرنر پیچ‌دار دکلن رایس خلق شد؛ جایی که گابریل مارتینلی در تیر دوم آزاد بود، اما ضربه سرش را به عرض دروازه زد و توپ به بیرون رفت. او دو فرصت دیگر هم داشت، اما فاقد قاطعیت لازم بود.

مهیج‌ترین صحنه نیمه نخست اما در زمین آرسنال رقم خورد. در دقیقه ۲۷، وولوز پس از دفع یک کرنر ضدحمله زد؛ هوانگ هی‌چان از نیمه خودی به حرکت درآمد، با رایا تنها شد و در حالی که پیراهن‌های قرمز در تعقیبش بودند، شوت زد که دروازه‌بان آرسنال با واکنشی مناسب توپ را مهار کرد. اینکاپیه نیز در دقیقه ۴۵ پس از لغزشی اولیه، ضربه یورگن استرند لارسن را به‌خوبی بلوکه کرد.

آرتتا تیمش را با قوی‌ترین ترکیب ممکن به میدان فرستاده بود و به بسیاری از بازیکنان خسته استراحت نداد؛ او باید راهی برای عبور از سیستم ۵-۳-۲ ادواردز پیدا می‌کرد. بازگشت ویلیام سالیبا و دکلن رایس خبر خوبی بود، اما مصدومیت همسترینگ بن وایت در دقیقه ۳۰ ــ که به‌ندرت در دفاع راست فیکس می‌شود ــ آرتتا را مجبور به تغییر آرایش کرد.

با نزدیک شدن به دقیقه ۶۰، اضطراب روی سکوهای امارات کاملاً حس می‌شد. آیا این یکی از همان شب‌ها بود؟ رخوت تیم توضیح‌پذیر نبود. آرتتا با سه تعویض هم‌زمان واکنش نشان داد و میکل مرینو، مارتین اودگارد و لئاندرو تروسار را به زمین فرستاد. مارتین زوبیمندی کم‌اثر، ابرچی اِزه و مارتینلی بیرون رفتند؛ آخری درست پس از آن‌که شوت کات‌دارش از کنار تیر دور به بیرون رفته بود.

خشم آرتتا زمانی به اوج رسید که هوانگ با تکلی لوئیس-اسکِلی را سرنگون کرد و تنها کارت زرد گرفت؛ سرمربی آرسنال کارت قرمز می‌خواست، هرچند صحنه برای آن کافی نبود. کمی بعد، رایس با یک ضربه آزاد و سپس یک شوت زمینی جانستون را وادار به واکنش کرد. سقوط دروازه‌بان وولوز از قهرمان بالقوه به ضدقهرمان، چشمگیر بود؛ گل به‌خودی نخست فاجعه‌ای کامل و دومی ضربه نهایی بود که وولوز را از پا انداخت./ پایان پیام